ZWICHNIĘCIE

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


ZWICHNIĘCIE

(luxatio), luksacja; ciężkie obrażenie stawu z całkowitym lub częściowym przemieszczeniem powierzchni stawowych. Uraz powodując)' zwichnięcie prowadzi do rozerwania elementów stabilizujących staw, tj. torebki stawowej i więzadeł. Do najczęstszych Z. należą: zwichnięcia stawu ramiennego, łokciowego i obojczykowo-barkowego. Zwichnięcia dzieli się na proste i powikłane. Za zwichnięcia powikłane uważa się obrażenia stawu, którym towarzyszą uszkodzenia nerwów i lub naczyń. W stawie ramiennym może dojść do uszkodzenia splotu ramiennego, tętnicy pachowej, w stawie łokciowym nerwu promieniowego, łokciowego lub tętnicy ramiennej, w stawie biodrowym - nerwu kulszowego, w stawie kolanowym - tętnicy podkolanowej. Objawy kliniczne zwichnięcia to przede wszystkim: patologiczne ustawienie kończyny, brak ruchów czynnych w stawie i bolesny, sprężysty opór przy próbie ruchów biernych. Rozpoznanie zwichnięcia opiera się głównie na badaniu przedmiotowym oraz badaniu radiologicznym. Leczenie zwichnięć stawów polega na repozycji przemieszczonych powierzchni stawowych, co na ogół można uzyskać metodami zachowawczymi. Po nastawieniu zwichnięcia staw powinien być na pewien czas unieruchomiony za pomocą opatrunku gipsowego lub specjalnego aparatu ortopedycznego. Zwichnięcie barku najczęstsze zwichnięcie u dorosłych. W zależności od kierunku przemieszczenia głowy kości ramiennej zwichnięcia dzieli się na: pizednie, dolne oraz
bardzo rzadkie - tylne. Nastawienie zwichnięcia wykonuje się w krótkim znieczuleniu ogólnym. Zbyt krótkie unieruchomienie stawu barkowego może prowadzić do tzw. nawykowych zwichnięć, co znacznie upośledza funkcję kończyny i wymaga leczenia operacyjnego. Zwichnięcia biodra są rzadkie i stanowią około 4% wszystkich zwichnięć. Przyczyną tego obrażenia jest zadziałanie bardzo dużych sił z mechanizmu bezpośredniego uderzenia lub dźwigni. Głównie występują zwichnięcia tylne, gdzie głowa kości udowej przemieszczona jest ku tyłowi. Może to powodować naciągnięcie lub uciśnięcie największego nerwu obwodowego u człowieka - nerwu kulszowego. Odprowadzenie zwichniętej głowy kości udowej musi być wykonane bardzo szybko, już po kilku bowiem godzinach utrzymującego się przemieszczenia zdecydowanie zwiększa się ilość powikłań jak. np. martwica niedokrwienna głowy kości udowej. Zwichnięcia kolana bardzo poważne obrażenie narządu ruchu często powikłane uszkodzeniem nerwów i naczyń.W zwichnięciu przednim najczęstszym, gdzie kość piszczelowa przemieszczona jest ku przodowi, stosunkowo często dochodzi do uszkodzenia tętnicy podkolanowej. W zwichnięciach kolan zawsze dochodzi do uszkodzenia więzadeł stabilizujących staw: pobocznych i krzyżowych przedniego i tylnego. Po obrażeniach tego typu zawsze wskazane jest badanie artroskopowe stawu kolanowego celem oceny i ewentualnej rekonstrukcji rozerwanych struktur wewnątrz stawowych łąkotek, więzadeł. Zwichnięcia łokcia ich najczęstszą przyczyną jest upadek przy wyprostowanej kończynie górnej. Przeważnie dochodzi do przemieszczenia kości promieniowej i łokciowej ku tyłowi. Po zwichnięciach tego typu zawsze należy bardzo dokładnie ocenić stan unerwienia i ukrwienia kończyny. Po nastawieniu obowiązuje kilku tygodniowe unieruchomienie stawu łokciowego. Zwichnięcie soczewki - zerwanie obwódki rzęskowej, na, której podwieszona jest soczewka, najczęściej w wyniku urazu. Czasami zwichnięta soczewka może dostać się do ciała szklistego i być przyczyną wtórnej jaskry. Zwichnięcie soczewki może być częścią tzw. zespołu Marfana - arachnodaktylii (pająkowatości).





Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.