A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

---

ZAPALENIE ODMIEDNICZKOWE NEREK

nieswoiste bakteryjne zapalenie miedniczek nerkowych z zajęciem śródmiąższu nerek, cewek. Najczęściej w obrębie kory nerek. Do zakażenia dochodzi drogą wstępującą, przez drogi moczowe lub drogą krwiopochodną. Zakażenie wywołane jest w ponad 80% przypadków pałeczkami okrężnicy (Escherichia coli), rzadziej gronkowcami, paciorkowcami, pałeczkami odmieńca. Zakażenia wstępujące spowodowane są utrudnieniami w odpływie moczu np. w przeroście gruczołu krokowego, w ciąży, w guzach miednicy małej. Do czynników ryzyka zaliczane są również: nieprawidłowości i wady dróg moczowych, cewnik w drogach moczowych, kamica, cukrzyca, zaburzenia odporności. Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek objawia się bólem w okolicy lędźwiowej lub pleców oraz takimi objawami ogólnoustrojowymi, jak: gorączka, dreszcze, ogólnie złe samopoczucie, nudności, wymioty, biegunka, bóle głowy, częstomocz. Występuje bakteriomocz, a często również bakteriemia (wysiew bakterii do krwi) w przebiegu, której może wystąpić wstrząs septyczny prowadzący nawet do zgonu.
Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek jest wynikiem postępujących zmian zapalnych tkanki śródmiąższowej i cewek, uszkodzeniem układów kielichowo miedniczkowych. Zmniejszenie ilości czynnego miąższu nerek może prowadzić do niewydolności nerek, nadciśnienia tętniczego. Rozpoznanie oparte jest na objawach klinicznych, radiologicznych i laboratoryjnych (posiew moczu - ponad 100000 bakterii w 1 ml świeżego moczu, ropomocz, krwiomocz, białkomocz, posiewy krwi). Leczenie: w warunkach szpitalnych, głównie odpowiednia antybiotykoterapia.