WZWÓD

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


WZWÓD

erekcja; 1) wzwód prącia, usztywnienie i powiększenie prącia przez napływ krwi do ciał jamistych prącia i cewki moczowej. Penis na skutek podniecenia seksualnego powiększa się o ok. 60% i sztywnieje. U kobiet z podobnych przyczyn dochodzi często do powiększenia się łechtaczki lub sutków. W. penisa dokonuje się pod kontrolą ośrodkowego układu nerwowego (mózgu i rdzenia kręgowego). U niepobudzonego seksualnie mężczyzny ośrodki sterownicze zlokalizowane w rdzeniu kręgowym aktywnie ograniczają dopływ krwi do prącia, utrzymując go w wiotkości. Erekcja penisa jest rezultatem pobudzenia wiązki nerwów przywspółczulnych tego narządu, które koncentrują się w ośrodku sterującym w części lędźwiowej kręgosłupa. Układ współczulny ma z kolei działanie hamujące. To od dopływu bodźców pobudzających i hamujących napływ krwi od prącia (ich wzajemnej równowagi) zależy, czy nastąpi W. czy nie. W. jest mechanizmem naczyniowo-nerwowym - kontrolowanym zarówno przez układ nerwowy, jak i wypełnione krwią naczynia krwionośne. W czasie pobudzenia seksualnego mężczyzny wywołanego różnego typu bodźcami (zarówno psychologicznymi, jak i mechanicznymi) zaczyna dominować przywspółczulny układ nerwowy, co prowadzi do poszerzenia naczyń krwionośnych prącia, zwiększonego przepływu naczyniowego i obfitego wypełnienia ciał jamistych napływającą krwią. Krew zgromadzona w ciałach jamistych prącia dociska naczynia żylne do otaczającej je łącznotkankowej błony białawej, powodując zmniejszony odpływ krwi, a tym samym wzwód prącia. Zaburzenia wzwodu to utrzymująca się niezdolność do osiągnięcia i lub utrzymania erekcji potrzebnej do prowadzenia satysfakcjonującego współżycia seksualnego. Na powstawanie erekcji członka mają wpływ czynniki psychiczne, neuroanatomiczne, neurofizjologiczne, hemodynamiczne, hormonalne, kulturowe. Najczęściej stosowana klasyfikacja zaburzeń erekcji wiąże się z ich etiologią: Z.E. psychogenne, Z.E. organiczne, Z.E. mieszane. Na podstawie szeregu badań ocenia się, że Z.E. obejmują dużą populację mężczyzn, a zachorowalność zwiększa się z wiekiem. Wydłużająca się średnia czasu życia i starzenie się populacji spowoduje, że w połowie XXI wieku ponad 300 min mężczyzn będzie miało zaburzenia erekcji. Wśród czynników ryzyka tych zaburzeń wymienia się: styl życia palenie tytoniu, alkoholizm, narkotyki, brak aktywności fizycznej, siedzący tryb życia; choroby - hiperlipi-demia, cukrzyca, nadciśnienie, depresja, Ch. układu krążenia; czynniki osobowościowe - kompleksy, lęki, preferencje homoseksualne, urazy, zaburzone relacje partnerskie; czynniki społeczne - mity i stereotyp}' seksualne, kultury restrykcyjne wobec seksu. Około 80% zaburzeń erekcji ma tło organiczne, u starszych mężczyzn w ponad 50% podstawową przyczyną jest miażdżyca, w około 10% przyczynami są zaburzenia hormonalne: hipogonadyzm, nadczynność i niedoczynność tarczycy. Zaburzenia erekcji mogą być też następstwem farmakoterapii, szczególnie po lekach antydepresyjnych, neuroleptykach, lekach moczopędnych i przeciw nadciśnieniowych. W około 20% ogółu zaburzeń erekcji przeważa tło psychogenne. Można wyróżnić 4 typy psychicznych predyspozycji do tego typu zaburzeń: typ sytuacyjny (będący reakcją na np. stresujące zachowanie partnerki), typ psychoneurotyczny (postawy lękowe spowodowane relacjami partnerskimi, zaburzeniem identyfikacji z rolą męską), typ psychosomatyczny, typ reaktywny (epizodyczne niepowodzenie seksualne powoduję postawę lękową przed możliwym powtarzaniem się zaburzenia). Leczenie Z.E. obejmuje farmakoterapię (leki korygujące
zaburzenia ogólnoustrojowe, poprawiające krążenie w naczyniach jamistych - np. Sildenafil (Viagra) i hamujące opróżnianie członka, a także hormony), stosowanie odpowiednich aparatów próżniowych, leczenie chirurgiczne, w przypadku zaburzeń na tle psychogennym metody psychoterapeutyczne. W przyszłości leczenie zaburzeń erekcji będzie obejmowało inne metody jak: łączenie różnych leków np. doustnych z docewkowo podawaną PGE1, całkowicie nowe leki np. działające na receptory hormonu wzrostu, terapia genetyczna, mikrochirurgia, wykorzystanie metod wirtualnych (—> impotencja). 2) wzwód łechtaczki - analogicznie do wzwodu prącia u mężczyzny, wypełnienie krwią dwóch ciał jamistych łechtaczki wskutek podniecenia seksualnego prowadzi do jej W. Jest ważnym elementem podniecenia seksualnego i zwykle jest bardzo istotny dla osiągnięcia orgazmu.





Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.