WZROK

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


WZROK

widzenie; zmysł reagujący na promieniowanie świetlne, efektywny proces formowania obrazu dzięki przejściu odbitego od przedmiotów światła przez elementy układu optycznego oka i skupieniu go na elementach światłoczułych siatkówki. Do siatkówki przylega od tyłu warstwa komórek wypełnionych czarnym pigmentem, który absorbuje nadmiar światła i zapobiega zamazywaniu (zacieraniu konturów) obrazu przez światło odbite wewnątrz oka (wnętrze aparatu fotograficznego jest także pomalowane na czarno). Światło dostaje się do oka przez przednią, cieńszą i przezroczystą część twardówki (rogówka). Po przejściu przez komorę przednią oka jest załamywane na dwuwypukłej soczewce. Dalej przez komorę tylną wypełnioną lepkawą substancją (ciałem szklistym) dociera do siatkówki. Zmiana krzywizny soczewki, a tym samym kąta załamywania światła (adaptacja do dali i bliży - akomodacja) odbywa się dziki mięśniowi rzęskowemu. Napięcie mięśnia spłaszcza soczewkę (rozciąga ją) przystosowując ją do widzenia przedmiotów dalszych. Ilość światła dostającego się do oka regulowana jest przez tęczówkę (pierścień barwnych mięśni gładkich wokół źrenicy), która powoduje zwężenie lub rozszerzenie źrenic)' (reakcja tych włókien na bodziec świetlny wymaga 10-30s). Ruchy gałki ocznej zapewnia 6 mięśni, które mocują oko w kostnym oczodole. Unerwione są one w taki sposób, że oczy poruszają się jednakowo i nastawiają W. na te same powierzchnie. Takie dwuoczne W. odgrywa istotną rolę w postrzeganiu odległości i głębi. Światłoczułą częścią oka jest siatkówka wyściełająca 2A powierzchni wewnętrznej gałki ocznej. Znajdują się tam liczne komórki fotoreceptorowe zwane pręcikami i czopkami (3 rodzaje), przy czym te drugie są skupione w niewielkim zagłębieniu w centrum siatkówki zwanym plamką żółtą i odpowiedzialne są za postrzeganie barw. Pręciki odpowiadają za W. czarno-białe (monochromatyczne). Zdolność W. jest uwarunkowana obecnością rodopsyny w pręcikach i podobnych barwnikach w czopkach. Barwniki te rozkładają się odwracalnie pod wpływem światła, co powoduje odpowiednie wzbudzenie neuronów siatkówki. Nerwy wzrokowe rozpoczynające się w tym miejscu przewodzą złożone, zaszyfrowane sygnały do odpowiedniego obszaru w płacie potylicznym mózgu. Widzenie dzienne to termin oznaczający pracę ludzkiego narządu wzroku w warunkach normalnych, czyli przy ilości światła wystarczającej do pełnego wykorzystania możliwości zmysłu wzroku. W praktyce widzenie fotopowe dotycz)' przeważającej większości sytuacji, w których pracuje ludzkie oko. W rozpoznawaniu bodźców świetlnych biorą wówczas udział wyłącznie czopki, nie biorą natomiast udziału pręciki. W miarę spadku natężenia oświetlenia otoczenia, Widzenie fotopowe przechodzi w fazę przejściową zwaną widzeniem mezopowym (częściowa utrata postrzegania barw), by wreszcie osiągnąć minimalny stan pracy ludzkiego oka zwany W. (świat w skali szarości). W. dzienne zapewnia największą czułość w miejscu, na które mamy skierowań)' wzrok. Tylko w wąskim zakresie kątowym utrzymuje się duża czułość i W. kolorów. Poza zakresem kątowym ok. 40= nie widzimy barw, ale często nie zdajemy sobie z tego sprawy z powodu korekcji dokonywanej przez mózg. Za to widzenie nocne nastawione jest raczej na obserwację pod kątem, w nocy widzimy gorzej obiekty, na które mamy skierowany wzrok.





Zobacz również, zioła WZROK:




Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.