WAPNICA

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


WAPNICA

objaw zwapnień w obrębie kanalików nerkowych, będących ich ciężkim uszkodzeniem. Pojawia się w przypadku nadczynności przytarczyc (choroba Reclinghausena). Objawami są ropomocz, krwiomocz, stany podgorączkowe. Może przechodzi w urosepsę. Chorzy skarżą się na wzmożone pragnienie, suchość błon śluzowych i wielomocz. Leczenie polega na terapii choroby podstawowej. Wapnica nerek - nefrokalcynoza; rozsiane odkładanie się soli wapnia w miąższu nerkowym oraz w nabłonkach i ścianie cewek nerkowych. Doprowadza do zmian wstecznych w nerkach i utrudnień w odpływie moczu. Stopniowo prowadzi do niewydolności wydalniczej nerek. Nerki dotknięte wapnicą cechują się zmniejszeniem zdolności zagęszczania moczu, współmiernym do czasu trwania hiperkalcemii. Wapnicę nerek mogą powodować te wszystkie stany, które prowadzą do długotrwałej hiperkalcemii (pierwotna nadczynność przytarczyc, nowotwory, nadmiar witaminy D, sarkoidoza, długotrwałe unieruchomienie) i hiperkalciurii. Wczesnym i najczęstszym objawem wapnicy jest hipostenuria, nieraz z nadmiernym pragnieniem i wielomoczem. U około połowy chorych dochodzi do nadciśnienia tętniczego. W zapobieganiu i leczeniu najważniejsze jest usunięcie przyczyny wapnicy lub korekcja wynikających z niej zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej i wapniowej. Rokowanie u leczonych wcześnie jest dość dobre. Zwapnienia cofają się, poprawia się czynność nerek. Zbyt późno rozpoczęte leczenie skutkuje utrwalonym nadciśnieniem tętniczym oraz objawami niewydolności nerek. Wapnica podskórna - złogi wapnia w tkankach miękkich, spotykane czasem w pobliżu owrzodzeń żylakowatych lub pozakrzepowych




Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.