200 osób aktywnych przez ostatnie 5 minut.
Dziś stronę odwiedziło 3242 osób.
ULTRASONOGRAFIA
ULTRASONOGRAFIA
(USG); najpopularniejsza obecnie metoda obrazowania narządów przy wykorzystaniu fal ultradźwiękowych. Badanie przeprowadza się przy pomocy specjalnej aparatury, która wykorzystuje zjawiska ultradźwiękowe wystane do wnętrza organizmu fale ultradźwiękowe odbijają się od badanych tkanek i zatamują na granicy różnych ośrodków (np. płyn, powietrze, kość). W praktyce wykorzystuje się fale o częstotliwości 1,6-10MHz. Tak więc wyemitowana fala, przechodząc przez ciało człowieka, wprawia w drgania napotkane tkanki. Gdy trafia na przeszkodę, na przykład granicę między różnymi strukturami anatomicznymi lub niejednorodności tkanki, takie jak: zwapnienie, pęcherzyki gazów czy ciała obce, jej część zostaje odbita i wraca do źródła, część zaś podąża dalej aż trafi na kolejną przeszkodę. Różnica gęstości ośrodków powoduje drastyczną zmianę kierunków rozchodzenia się fali. Sonda aparatu USG jednocześnie emituje (generator ultradźwięków) i odbiera fale, które zostają przetworzone przez układ elektroniczny. Narząd badany uwidoczniony zostaje na ekranie monitora, a sygnał odbity widać w postaci rozjaśnienia (powracająca z głębi ciała fala dźwiękowa, w zależności od natężenia, przedstawiana jest w postaci punktów świetlnych o różnym stopniu szarości). Badający ma możliwość zatrzymania obrazu oraz wydrukowania interesującego go przekroju. Uzyskany obraz wiernie odtwarza rzeczywistość, jednak jego interpretacja zawsze zależy od lekarza (konieczna jest doskonała znajomość anatomii). Aparat do badań ultrasonograficznych wyposażony jest w kilka odzajów głowic, które ze względu na kształt wysyłanej przez nie wiązki ultradźwięków podzielić można na liniowe, sektorowe oraz konweksowe. Dodatkowo głowice o specjalnych kształtach dostosowuje się do ściśle określonych badań, na przykład przezprzełykowych, przezpochwowych lub przezodbytniczych. W badaniach stosuje się różne częstotliwości fal, a ich dobór zależy od: położenia badanego narządu (powierzchowne, głębokie) i typu budowy pacjenta (dziecko, dorosły, otyły). W zależności od kierunku przyłożenia głowicy uzyskuje się przekrój narządu podłużny, poprzeczny lub skośny. Istotny jest dobry jej kontakt z narządem badanym, dlatego w trakcie badania na skórze pacjenta rozprowadza się żel. Eliminuje on pęcherzyki powietrza, które mogą zaburzać obraz, jednocześnie eliminując niepotrzebną ze względów diagnostycznych granicę między ośrodkami. Zamiast dwóch wyraźnych granic na styku głowicy aparatu z powietrzem oraz powietrza ze skórą - mamy jedną dzięki odpowiednim własnościom żelu. Fala wnika prawie bez przeszkód w głąb ciała pacjenta. Istotnymi zaletami U. są: nieszkodliwość dla pacjenta i badającego, szeroka dostępność i stosunkowo niskie koszty, zwykle brak konieczności przygotowania chorego, bezbolesność i nieinwazyjność, możliwość wielokrotnego wykonania i brak przeciwwskazań, pozwala śledzić obraz i pracę narządów w czasie rzeczywistym (tu i teraz), uzyskany obraz jest dynamiczny (narządy w ruchu), umożliwia precyzyjne wykonanie: pomiarów narządów i głębokości ich położenia, a także innych zabiegów diagnostycznych (biopsja) i leczniczych (zabiegi pod kontrolą ultrasonograiczną). Za pomocą ultrasonografu można obejrzeć niemal każdy kawałek ludzkiego ciała, a doświadczony lekarz potrafi na tej podstawie wykryć wiele schorzeń. Trudno wymienić wszystkie możliwe zastosowania U., bowiem dotyczą one wszystkich właściwie dziedzin medycyny, niekiedy wręcz badanie otrzymuje nowa nazwę np. bardzo często wykonuje się ostatnio echokardiografię, czyli badanie serca i dużych naczyń krwionośnych. To badanie pozwala obejrzeć poszczególne struktury serca w czasie normalnej pracy.
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.
