397 osób aktywnych przez ostatnie 5 minut.
Dziś stronę odwiedziło 16054 osób.
ROZRUSZNIK SERCA
ROZRUSZNIK SERCA
grupa komórek (węzeł przedsionkowo-zatokowy) lub urządzenie elektryczne (stymulator), wszczepiane niekiedy w przypadku poważnych zakłóceń rytmu serca (zaawansowanej bradykardii), okresowego braku impulsów czy zaburzeń ich przewodzenia z przedsionków do komór. Dzieje się tak wtedy, gdy u chorego stwierdza się następujące objawy: utraty przytomności, zasłabnięcia, zawroty głowy, stopniowe lub nagłe pogorszenie sprawności fizycznej, szybkie i bardzo wolne bicie serca, przerwy w biciu. Po stwierdzeniu takich symptomów przeprowadza się specjalistyczne badania serca (EKG, echo serca, test wysiłkowy, 24-godzinne monitorowanie EKG metodą Holtera, stymulację przezprzełykową serca lub inne badania elektrofizjologiczne, w uzasadnionych przypadkach - koronarografię) i określa nasilenie oraz rodzaj zaburzeń pracy serca. Jeżeli pochodzenie arytmii jest usuwalne, to w zależności od rodzaju i przyczyny choroby kwalifikuje się chorego do leczenia: farmakologicznego, chirurgicznego (operacji serca, np. wszczepienia by-passów) lub mini inwazyjnej metody angioplastyki. Jeżeli przyczyn groźnych zaburzeń nie można usunąć inaczej, postępowaniem z wyboru (czyli najlepszym) jest wszczepienie stymulatora serca; ma on wyrównać rytm bicia serca i nie dopuścić do jego nagłej niewydolności. Zabieg wszczepiania stymulatora serca wykonuje się w specjalnie przygotowanych ośrodkach pod kontrolą rentgenowską przez wyszkolony zespół lekarzy, którzy zajmują się leczeniem zaburzeń rytmu serca i przewodzenia jego impulsów. Jest całkowicie bezbolesny i odbywa się w znieczuleniu miejscowym, a jedynie w niektórych przypadkach w znieczuleniu ogólnym, czyli pod narkozą. Operacja trwa około godziny (w przypadku jednojamowego stymulatora), a dłużej, gdy umieszcza się stymulator dwujamowy. Jej przebieg jest zależny od rodzaju stymulatora i przeważnie odbywa się bez otwierania klatki piersiowej. Aby wszczepić stymulator jedno jamowy, w miejscowym znieczuleniu nacina się skórę w okolicy podobojczykowej i do żyły wprowadza się elektrodę nr- prowadnik do serca. Końcówkę elektrody mocuje się w okolicy prawego przedsionka. Następnie za pomocą zewnętrznego urządzenia testującego ustala się warunki pobudzania elektrody elektrycznymi impulsami, które są wytwarzane przez mały stymulator zasilany przez baterię. Za pomocą szwu mocuje się elektrodę, aby zapobiec zmianie jej położenia. Następnie łączy się stymulator z elektrodą, a po wykonaniu specjalnej podskórnej kieszonki wprowadza się tam mały stymulator z baterią i zakłada szwy, umieszczając go tuż pod skórą na wysokości serca. Operacja wszczepiania stymulatora dwu-jamowego przebiega podobnie, chociaż jest nieco bardziej skomplikowana, gdyż przez duże żyły trzeba wprowadzić do serca dwie elektrody. Sam stymulator to urządzenie automatyczne, które dzięki specjalnej własnej baterii (ma ona obecnie żywotność 7-15 lat; po tym okresie następuje jej wymiana) wytwarza regularne impulsy elektryczne. Dawne (sztywne) rozruszniki miały swój własny rytm niezależny od rytmu serca danej osoby. W ostatnich latach takich urządzeń już się nie stosuje. Dzisiejsze, nowocześniejsze urządzenia (na żądanie) są o wiele bardziej skomplikowane i elastyczne. Spełniają dwie funkcje: wyczuwają rytm serca chorego, a także wytwarzają własne sygnały elektryczne, dostosowując je do bicia serca danej osoby w określonym momencie. Stymulator włącza się do działania dopiero wtedy, gdy zanika własne bicie serca, aby dwa rytmy: pacjenta i stymulatora nie kolidowały ze sobą. Każdy obecnie wszczepiany stymulator jest programowalny. To znaczy, że już po zabiegu można za pomocą specjalnego urządzenia, bez naruszania ciągłości tkanek pacjenta, w dowolnym momencie zmienić parametry jego pracy, co pozwala na jak najlepsze funkcjonowanie urządzenia pod kątem bezpieczeństwa chorego, jego komfortu i trwałości baterii stymulatora. Istnieje wiele rodzajów stymulatorów: antyarytmiczny - zaczyna działać, gdy wyczuje pojawienie się częstoskurczu, i przerywa go; jednojamowy- stymuluje prawy przedsionek lub prawą komorę, a stamtąd impulsy rozprzestrzeniają się na cały mięsień serca; dwujamowy elektrody znajdują się w prawym przedsionku, a także w prawej komorze; trójjamowy - najbardziej obiecującym zastosowaniem jest tu cięż-ka niewydolność serca - elektrody znajdują się w prawym przedsionku oraz w prawej i lewej komorze (stymulacja tego rodzaju poprawia sprawność serca jako pompy krwi, co niekiedy pozwala uniknąć przeszczepu serca lub bardzo odsunąć go w czasie); dwujamowy - dwuprzedsionko-wy - stanowi istotną pomoc w zapobieganiu napadom migotania przedsionków - elektrody są umieszczone w prawym i w lewym przedsionku, a czasem stosuje się dodatkowo trzecią elektrodę w prawej komorze; z adaptacyjną zmianą częstości - za pomocą czujnika można zmienić i przystosować jego częstość do danej sytuacji, np. podczas wysiłku (takie stymulatory pozwalają zapewnić pełny komfort życia u ludzi aktywnych, a także poprawić efektywność terapii niewydolności serca u ludzi starszych). Osoba, która ma wszczepiony rozrusznik serca, może i powinna żyć normalnie i aktywnie. Naturalny rozrusznik, czyli węzeł zatokowo-przedsionkowy inicjujący akcję serca leży u ujścia żyły głównej do prawego przedsionka. Na granicy przedsionków i komór leży drugi węzeł przedsionkowo-komorowy, od którego odchodzi pęczek włókien (pęczek Hissa) przenikający swymi rozgałęzieniami do wszystkich okolic serca. Całość ta stanowi układ bodźcoprzewodzący serca. R. zbudowany jest z małych komórek mięśni gładkich, tworzących skupisko w kształcie przecinka. Najważniejszą cechą odróżniającą komórki węzła zatokowo-przedsionkowego, jak również wszystkie inne komórki posiadające właściwość automatyzmu od komórek roboczych jest brak stałego potencjału spoczynkowego. Natychmiast po zakończeniu repolaryzacji zaczyna się zjawisko powolnej, spoczynkowej depolaryzacji, która po przekroczeniu wartości progowej wywołuje potencjał czynnościowy. Węzeł pracuje autonomicznie, jednakże znajduje się pod kontrolą autonomicznego układu nerwowego, hormonów i niektórych substancji znajdujących się w krwi np. jonów potasu.
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.
