74 osób aktywnych przez ostatnie 5 minut.
Dziś stronę odwiedziło 13804 osób.
RĘKA
RĘKA
część ciała odsiebna do przedramienia, rozpoczynająca się od stawu promieniowo-nadgarstkowego. Składa się z palców, śródręcza i nadgarstka. R. ma przede wszystkim funkcję chwytną, która jest podstawą wszystkich pochodnych precyzyjnych i często delikatnych czynności. W pewnym zakresie spełnia również funkcje podporowe. Wypełnia je niezależnie lub przy współudziale pozostałej części kończyny górnej, gdyż przedramię i ramię przemieszcza R. w przestrzeni w pobliże wybranego przedmiotu - celu działania. Czynności ręki mogą mieć charakter chwytny, manipulatywny, podtrzymujący lub inny. Mogą też być one gestami wyrażającymi wolę lub stany emocjonalne. Jest to świadoma działalność motoryczna, związana ściśle z poleceniem powstałym w centralnym układzie nerwowym lub za jego pośrednictwem przetwarzanym z informacji płynących od obwodu. Brak lub upośledzenie funkcji czuciowych znacznie utrudnia lub uniemożliwia wykonywanie czynności precyzyjnych. Ogólny kształt R. oparty jest na dwóch układach łuków. Układ łuków podłużnych (chwytnych) utworzony jest przez lekkie wygięcie kości śródręcza i paliczków w stronę grzbietową tworząc wklęsłość po stronie dłoniowej. Takie ukształtowanie sprzyja adaptacji do przedmiotu. Układ łuków poprzecznych (opozycyjnych) ułatwia chwyt, gdyż w czasie opozycji kciuka linia łącząca głowy kości śródręcza uwypukla się po stronie grzbietowej. Znacznie ułatwia to chwyt sferyczny np. trzymanie piłki tenisowej. Patrząc na rękę od strony grzbietowej (przy zgiętych palcach) stwierdzić można skośny przebieg linii łączącej stawy śródręcznopalcowe. Ma to ważne znaczenie funkcjonalne przy chwycie palcowo-dłoniowym (np. trzymanie styliska łopaty), jak też przy podobnym chwycie precyzyjnym (np. trzymanie śrubokręta). Dzięki skośności linii śródręczno-palcowych oraz dużej swobodzie odchylenia R. w stronę łokciową, wynikającej ze skośnego ustawienia powierzchni stawowej kości promieniowej w stosunku do osi przedramienia możemy ustawić narzędzie w przedłużeniu osi przedramienia. Kości nadgarstka przenoszą siły z ręki na przedramię, ale nie są pod żadną bezpośrednią kontrolą motoryczna. Z racji swoich funkcji manipulatywnych i ochronnych, a także delikatnej struktury R. jest bardzo narażona na urazy, a te w konsekwencji mogą doprowadzić do poważnego kalectwa. Szczególnie istotne są uszkodzenia ścięgien mięśni poruszających palcami oraz nerwów zawiadujących czynnością motoryczna i czuciową R. Uszkodzenie każdego nerwu kończyny górnej prowadzi do charakterystycznych zniekształceń. R. małpia jest zniekształceniem wywołanym porażeniem nerwu pośrodkowego, co powoduje brak przeciwstawiania kciuka oraz jego zginania i odwodzenia, upośledzenie zginania stawów międzypaliczkowych, a także zanik mięśni kłębu kciuka - R. staje się płaska, a kciuk jest wyprostowany i leży w płaszczyźnie pozostałych palców. Próba zgięcia palców w pięść powoduje przybranie położenia jak do przysięgi - R. kaznodziei. R. opadająca jest określeniem kalectwa wynikającego z uszkodzenia nerwu promieniowego, co uniemożliwia rozstawienie palców, wyprost palców i zgięcie grzbietowe R. R. szponiasta (R. błogosławiąca) jest zniekształceniem wywołanym porażeniem nerwu łokciowego, uniemożliwiającym zgięcie palców IV i V, są one jednak nadmiernie wyprostowane w stawach śródręczno-paliczkowych. R. zwisająca to zniekształcenie wywołane uszkodzeniem nerwu promieniowego.Zobacz również, zioła RĘKA:
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.
