A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

---

PRACOHOLIZM

w opinii psychiatrów pracoholikami najczęściej zostają ludzie, którzy mają głęboko ukrywane, ale poważne zaburzenia w poczuciu własnej wartości. Podejmując pracę w sposób doprowadzający do R udowadniająsami sobie, że są lepsi i ważniejsi niż ich dotychczasowe wyobrażenie o sobie. Dlatego R trudno zatrzymać się w wyścigu z samym sobą. W sensie biochemicznym R uzależniony jest od adrenailny wydzielanej przez własny organizm w odpowiedzi na stres (inni w tym celu np. chodzą po wysokich górach lub uprawiają sporty ekstremalne). Jej działanie psychotropowe uzależnia. R są najczęściej wśród przedstawicieli tzw. prestiżowych zawodów (prawnicy, lekarze, naukowcy), ale nie brak ich wśród wszystkich innych profesji. R nie musi koniecznie pozostawać w pracy w sensie fizycznym poza normatywną liczbę godzin, ale traci rozróżnienie pomiędzy pracą, a czasem wolnym. Kolejną charakterystyczną cechą jest stałe podwyższanie stawianych sobie wymagań, co sprawia, że jest stale niezadowolony ze swoich osiągnięć. Niezależnie od tego czy odnosi sukcesy, czy nie, podnosi sobie poprzeczkę wymagań. Nie odczuwa, więc satysfakcji z pracy, która jest jego obsesją i najważniejszym celem życiowym. Stały stres sprzyja wczesnemu rozwojowi chorób cywilizacyjnych (np. owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, choroba wieńcowa, udar mózgu). Od R należy odróżnić entuzjastę pracy, który może być korzystną cechą charakteru (lubią spędzać czas w pracy, która ich pasjonuje i rozwija, a zarobione pieniądze wydają na wypoczynek i własne zainteresowania). Leczenie polega na psychoterapii, często grupowej.