PORAŻENIE PRĄDEM ELEKTRYCZNYM

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


PORAŻENIE PRĄDEM ELEKTRYCZNYM


uszkodzenie spowodowane przepływem prądu elektrycznego przez organizm człowieka. Do potencjalnych zaburzeń należą zaburzenia czynnościowe oraz oparzenia. Do czynników warunkujących postać i ciężkość uszkodzenia zalicza się: parametry fizyczne prądu (napięcie, częstotliwość i natężenie), opór skóry w miejscu kontaktu, drogę przepływu oraz czas trwania przepływu prądu. Prąd stały (częstotliwość zero) jest mniej niebezpieczny niż powszechnie stosowany zmienny. Prąd o niskiej częstotliwości (50-60Hz) jest mniej niebezpieczny niż o wysokiej częstotliwości (choć do 5 razy bardziej szkodliwy niż prąd stały o takim samym napięciu i natężeniu). Prąd stały wywołuje skurcze mięśniowe drgawkowe, co powoduje przerwanie kontaktu osoby porażonej z prądem. Prąd zmienny powoduje tężcowy skurcz mięśni (przymarznięcie np. ręki z jej kurczowym zaciśnięciem na źródle prądu), a tym samym prowadzi do długotrwałej ekspozycji. Im wyższe jest napięcie i natężenie tym większe uszkodzenie wywołują oba rodzaje prądu. Prąd oddziałując na ustrój człowieka może zmieniać czynności fizjologiczne (mimowolne skurcze mięśniowe, drgawki, migotanie komór, zatrzymanie oddechu wskutek uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, porażenia mięśni), powodować uszkodzenia termiczne (oparzenia, martwica mięśni, hemoliza, wykrzepianie krwi, złamania kręgosłupa i innych kości, zerwania ścięgien). Największe natężenie prądu, które może spowodować skurcz mięśni zginaczy palców, jednak wciąż pozwalając)' porażonemu na odłączenie się od źródła prądu, to prąd uwolnienia (dla prądu stałe-go 75 mA, dla zmiennego 15 mA, zależy od wielkości masy mięśniowej). Prąd zmienny niskiego napięcia (110-120V) o częstotliwości 50-60Hz i niewielkim natężeniu (ok. 70mA) przepływając przez klatkę piersiową w ciągu zaledwie ułamka sekundy może wywołać śmiertelne migotanie komór serca. Jeżeli prąd znajdzie bezpośrednią drogę do serca (np. rozrusznik serca) wystarczy natężenie ok. 1 mA. Oporność skóry zależna jest od warunków miejscowych. Sucha, mocno zrogowaciała i nieuszkodzona skóra ma wielokrotnie większą oporność (dochodzi do miejscowego uszkodzenia o typie oparzenia) niż mokra i cienka (przewodzi prąd do tkanek wewnętrznych). Szczególnie dobrze przewodzi prąd skóra uszkodzona (np. rany) oraz błony śluzowe (usta, odbytnica itd.). Droga przepływu prądu przez ciało ludzkie ma istotny wpływ na skutki R Przewodzenie pomiędzy jedną kończyną, a inną (np. ręka-ręka, ręka-stopa) jest o wiele bardziej niebezpieczne (przepływ przez serce) niż kontakt pomiędzy samą kończyną, a źródłem prądu. R głowy może powodować drgawki, krwotok śródczaszkowy zatrzymanie oddechu, migotanie serca, zaćmę. W miejscu wejścia i wyjścia (najczęściej stopa) prądu pojawia się rana. Stopień uszkodzenia jest zależny od czasu oddziaływania prądu. Osoba porażona piorunem, z uwagi na bardzo krótki czas działania prądu, pomimo dużych napięć towarzyszącym wyładowaniu rzadko odnosi wewnętrzne lub zewnętrzne oparzenia (nie dochodzi do przebicia skóry). Piorun uderza w ofiarę wywołując jedynie niewielkie uszkodzenia wewnętrzne. Może spowodować śpiączkę i inne powikłania neurologiczne ustępujące zwykle w ciągu kilku godzin lub dni. Jeżeli dochodzi do zgonu to zwykle w wyniku zatrzymania oddychania i krążenia (można porażonego odratować stosując sztuczne oddychanie i masaż serca).














Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.