A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

---

PIERŚCIEŃ ROTATORÓW

stożek rotatorów; struktura mająca zasadnicze znaczenie w biomechanice stawu ramiennego, stanowią go ścięgna czterech mięśni (podtopatkowy, podgrzebieniowy, nadgrzebieniowy), których przyczepy początkowe znajdują się na łopatce, a przyczep końcowy to guzki większy i mniejszy bliższej części kości ramiennej. Ścięgna tych mięśni otaczają głowę kości ramiennej tworząc wokół niej pierścień. Są one zrośnięte z torebką stawową. Zadaniem R jest dodatkowa stabilizacja głowy kości ramiennej w panewce podczas ruchów. Choroby i uszkodzenia tego stożka stanowią najczęstszą przyczynę dysfunkcji barku u osób w starszym wieku. Uszkodzenie R zdarza się najczęściej u osób po 40r.ż (po 50r.ż. u '/ osób) , pracujących z rękoma uniesionymi ponad głową częściej w kończynie dominującej u pracujących fizycznie. Podstawowe objawy uszkodzenia S.R. to: brak czynnego odwodzenia ramienia przy zachowanym odwodzeniu biernym, zanik mięśnia nad i podgrzebieniowego, osłabienie siły mięśniowej ból okolicy barku nasilający się przy ruchach, nierzadko występujący samoistnie w nocy. Przyczyną osłabienia i w końcu przerwania stożka rotatorów są przeciążenia i mikrourazy powodujące zmiany zwyrodnieniowe. U około 50% stwierdza się tło urazowe, wynikające z uszkodzenia osłabienie stabilizacji głowy w stawie ramiennym, co prowadzi do bólu podczas odwodzenia i zginania (często jest samoistny), ograniczenie zginania i odwodzenia, wychudzenia obrysu barku (zanik mięśni). Chory bark jest zwykle ustawiony wyżej od zdrowego. Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym, ze szczególnym naciskiem na czynność mięśni oraz badaniu ultrasonograficznym. Leczenie uszkodzenia RR. to głównie leczenie zachowawcze polegające na unieruchomieniu kończyny, stosowaniu leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych oraz zabiegach fizykoterapeutycznych, niekiedy specjalistyczne leczenie chirurgiczne.