A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

---

NIETRZYMANIE MOCZU

określenia tego używa się w przypadku mimowolnego wyciekania moczu z pęcherza, które może występować w ciągu dnia i podczas snu. Częstość występowania nietrzymania moczu w wieku 65-74 lat wynosi 5-7%, powyżej 75 r.ż. u mężczyzn występuje w 10% u kobiet w 15-20%. Objawy nietrzymania moczu to mimowolne wyciekanie moczu, naglące parcie na mocz, pieczenie podczas mikcji, podrażnienie krocza. Połowa objawów nietrzymania moczu to przypadki ostre poddające się leczeniu. Na ostre nietrzymanie moczu mają wpływ pobierane leki (diuretyki, leki uspakajające, leki nasenne), dużą rolę odgrywa alkohol, szczególnie w fazie delirium, któremu towarzyszy nietrzymanie moczu. Najczęstszą przyczyną nietrzymania moczu są zakażenia układu moczowego, urazy rdzenia kręgowego, udar mózgu, stwardnienie rozsiane, dyskopatia lędźwiowa i cukrzyca uszkadzając neurogenną regulację czynności wypieracza moczu i zwieracza cewki. Zaburzenia te, poza leczeniem chorby podstawowej próbuje się kontrolować przy użyciu leków wpływających na receptory mięśni pęcherza moczowego i zwieracza cewki moczowej. Nietrzymanie moczu jest częstym i zwykle niedocenianym społecznie problemem kobiet po 60 roku życia. Szacuje się, że w Polsce boryka się z nim około 3 min kobiet. Najczęstszą przyczyną N.M. jest zwiotczenie mięśni dna macicy podtrzymujących m.in. cewkę moczową oraz współdziałających z jej zwieraczem. Zmiany te wynikają z wieku (naturalna utrata siły i sprężystości mięśni), przebytych porodów (uszkodzenie mięśni dna miednicy) czy też zaniedbania kondycji fizycznej, co wraz z naturalnym niekorzystnym układem anatomicznym końcowego odcinka układu moczowego u kobiet (krótka cewka moczowa) sprzyja powszechności choroby. W większości przypadków objawy mimowolnego popuszczania mają charakter wysiłkowy. Niekiedy wystarczy napięcie mięśni brzucha podczas śmiechu czy kichania. Istnieje wiele metod skutecznego leczenia zarówno zachowawczego, jak i różnych technik operacyjnych. W terapii behawioralnej (trening pęcherza) wytwarza się u pacjentki świadomą kontrolę i umiejętność modyfikacji mechanizmów związanych z nietrzymaniem moczu. Fizykoterapia w postaci ćwiczeń mięśni miednicy (ćwiczenia Hegela) ma za zadanie wzmocnić mięśnie przepony moczowo-płciowej (dna miednicy). Stosuje się niekiedy różnego typu wkładki dopochwowe (np. stożki dopochwowe), których działanie polega na stymulacji mięśni dna miednicy. Neuromodulacja polega na elektrycznym pobudzaniu włókien nerwów czuciowych i modyfikacji aktywności łuku odruchowego w wyniku czego następuje pobudzenie mięśni miednic)' i hamowanie czynności skurczowej wypieracza. Uzupełnienie takiego leczenia stanowi farmakoterapia. Metody operacyjne dobierane są indywidualnie w zależności od przyczyny zaburzeń i polegają na mocowaniu sklepienia pochwy, zakładaniu specjalnych pętli podcewkowych powodujących jej przemieszczenie i ucisk, ostrzykiwaniu okolicy szyi pęcherza w celu jej uciśnięcia (teflon, kolagen), a nawet wszczepianiu sztucznego zwieracza hydraulicznego. W przypadku braku możliwości leczenia stosuje się cewniki.