MOCZNICA

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


MOCZNICA

zespół objawów chorobowych wywołany niewydolnością nerek. W zależności od szybkości jej powstawania odróżnia się M. ostrą i przewlekłą. Postać przewlekła jest wynikiem zniszczenia miąższu nerkowego. Pełny obraz rozwija się, gdy ponad 2/3 nefronów ulegnie zagładzie. Długotrwały przebieg choroby umożliwia rozwinięcie się mechanizmów adaptacyjnych zarówno w samych nerkach, jak i w innych narządach organizmu. Największą rolę w rozwoju objawów mocznicy odgrywają 3 mechanizmy: wypadnięcie czynności wydalniczej i hormonalnej oraz ogólnoustrojowe procesy adaptacyjne. Rozwój choroby jest podstępny, a w pełni rozwinięty obraz kliniczny cechuje się ogólnym osłabieniem, łatwym męczeniem się, okresami apatii i rozdrażnienia, zaburzeniami rytmu snu, bólami głowy, świądem skóry, utratą apetytu, wzmożonym pragnieniem, czkawką, nudnościami i wymiotami. Pojawiają się dokuczliwe parestezje, zespół niespokojnych nóg, napady kurczów mięśniowych, pogorszenie wzroku i słuchu. Chory jest wyniszczony, blado-szara skóra sucha i łuszcząca się, niekiedy pokryta kryształami mocznika pochodzącego z potu (szron mocznicowy). Mięśnie ulegają zanikowi, stwierdza się ich drżenie. Często występują: nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia i zapalenie osierdzia oraz opłucnej. W jamie ustnej, z której wydobywa się zapach amoniaku rozwijają się zmiany zapalne. Zaburzeniu ulega dobowy rytm wydalania moczu w związku ze zwiększeniem ilości moczu nocnego. Mocz jest wodo-jasny a jego ilość stopniowo maleje. We krwi stwierdza się niedokrwistość, obniżenie liczby uszkodzonych płytek krwi (skaza krwotoczna), wzrasta poziom potasu, kreatyniny mocznika, spada poziom wapnia. Pojawia się kwasica metaboliczna. Przebieg przewlekłej M. zależy od rodzaju i dynamiki choroby podstawowej oraz od stanu innych narządów. Chorzy giną wśród objawów śpiączki mocznicowej lub powikłań, zwłaszcza niewydolności krążenia. Leczenie polega na korygowaniu wszelkich stanów pogarszających czynność nerek, stosowaniu odpowiedniej diety oraz zwalczaniu powikłań. W zdekompensowanych przypadkach stosuje się dializy oraz przeszczep nerki. Postać ostra jest stanem polegającym na nagłym zmniejszeniu dobowej ilości moczu poniżej objętości koniecznej do wydalenia z organizmu powstających w nim produktów przemiany materii. Przy zachowanej zdolności do zagęszczania moczu wystarcza do tego celu ok. 500 ml. Spadek poniżej tej ilości określa się mianem oligurii. W zależności od przyczyn powstania, odróżnia się: ostrą, przednerkową, nerkową i pozanerkową niewydolność nerek. Przednerkowa wywołana jest zmniejszeniem przesączania w kłębuszkach w wyniku ich niedokrwienia (spadek ciśnienia krwi: odwodnienie, krwotok). Nerkowa (miąższowa) jest wywołana uszkodzeniem miąższu nerek zależnego od chorób ogólnoustrojowych i zatruć lub też miejscowych (zawały nerek, martwica kory nerek). W postaci pozanerkowej (mechanicznej) dochodzi do zamknięcia dróg odprowadzających mocz z nerek (złogi mineralne, skrzepy lub ucisk z zewnątrz np. guz nowotworowy). Może być też wynikiem błędów lekarskich np. przecięcia moczowodów. Brak odpływu moczu prowadzi do retencji w organizmie produktów przemiany materii, natomiast przez dłuższy czas nie wpływa na czynność wewnątrzwydzielniczą nerek (np. erytropoetyna, angiotensyna). Często dołącza się zakażenie mogące powodować wstrząs septyczny (urosepsa) o dużej śmiertelności. W przypadku M. ostrej odpowiednio wczesna korekcja zmian leżących u podłoża choroby umożliwia powrót do zdrowia, natomiast jej przedłużanie prowadzi do zgonu. Brak możliwości wczesnej korekcji należy uzupełnić dializą.





Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.