A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

---

MAŁOPŁYTKOWOŚĆ

trombocytopenia, trombopenia; skaza krwotoczna wynikająca ze zmniejszonej produkcji (białaczka, niedokrwistość plastyczna, poalkoholowa), nadmiernego niszczenia w śledzionie (marskość wątroby) oraz krążeniu (AIDS, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenia oddychania, ciężkie zakażenia) lub rozcieńczenia płytek krwi (masywne przetoczenia krwi, operacje kardiochirurgiczne z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego). Może rozwinąć się u osób leczonych heparyną. Niezależnie od przyczyny ciężka M. prowadzi do nadmiernej krwawliwości z następującymi objawami: mnogie wybroczyny na skórze (najlepiej widoczne na kończynach dolnych), wybroczyny w miejscach błahych urazów, krwawienia z błon śluzowych (nosa, przewodu pokarmowego, dróg moczowych, narządów płciowych), nadmierne krwawienia pooperacyjne. Nie ma masywnych krwawień do tkanek miękkich i jam stawów jak w hemofilii. W badaniu krwi, płytek jest mało i są drobne, a czas krwawienia się wydłuża. Jedną z postaci M. jest choroba Werlhofa (ostra małopłytkowość samoistna) o nieznanej przyczynie. Pojawia się przede wszystkim u dzieci, w których osoczu stwierdza się przeciwciała przeciwpktkowe. Objawy pojawiają się nagle i ustępują samoistnie po kilku tygodniach, nie wykazując tendencji do nawrotów. Charakterystyczne są liczne wylewy krwawe (siniaki) podskórne pojawiające się samoistnie, a są szczególnie rozległe po nawet drobnych urazach. Leczenie zależy od przyczyny, w niektórych przypadkach konieczne jest przetaczanie koncentratu płytek krwi.