BARK

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


BARK

miejsce połączenia tułowia z kończyną górną. Składa się ze stawu ramiennego (kość ramienna i łopatka) oraz obręczy barkowowej (łopatka i obojczyk) oraz mięśni i ścięgien poruszających kośćmi w tych stawach. Staw ramienny (barkowy) to połączenie stawowe kości ramiennej z łopatką. Jest stawem kulistym bardzo dużym zakresie ruchów, a współdziałają z nim stawy mostkowo-obojczykowy i obojczykowo-barkowy (pomiędzy obojczykiem
łopatką). Duży zakres ruchów stawu (głowa kości ramiennej obraca się w wydrążeniu stawowym - panewce łopatki) stanowi zagrożenie niestabilnością stawu. Jest stawem, który najczęściej ulega zwichnięciu. Stosunkowo często też dochodzi w nim do zmian zwyrodnieniowych powodujących bólowe ograniczenie sprawności kończyny górnej. W leczeniu poza fizjoterapią stosuje się mniej (artroskopia) lub bardziej inwazyjne (endoprotezoplastyka) metody operacyjne. Na obręcz barkową (obręcz kończyny górnej) składają się: łopatka i obojczyk. Staw barkowo-obojczykowy jest połączeniem kostno-stawowym obojczyka z łopatką utworzonym przez wypukłą powierzchnię stawo-wą końca barkowego obojczyka oraz wklęsłą panewkę na wyrostku na przyśrodkowej powierzchni wyrostka barkowego łopatki. Łopatka i obojczyk tworzą one niepełny pierścień otwarty z przodu i z tyłu. Przednią przerwę zamyka rękojeść mostka, tylna luka, znajdująca się między brzegami obu łopatek pozostaje nie zamknięta. Obojczyk - ma kształt lekko wygiętej litery „S". Koniec mostkowy połączony jest za pomocą stawu z mostkiem (staw mostkowo-obojczykowy), koniec barkowy z wyrostkiem barkowym łopatki (staw barkowo-obojczykowy). Obojczyk leży tuż pod skórą, jest dobrze widoczny i wyczuwalny. Stanowi on granicę między szyją a klatką piersiową. Łopatka to płaska, szeroka, trójkątna kość łącząca obojczyk z kończyną górną. Odróżnia się na niej powierzchnię przednią - żebrową i tylną - grzbietową oraz trzy brzegi: górny, boczny i przyśrodkowy. Jest swobodnie zawieszona w przyczepiających się do niej mięśniach. Dzięki swej dużej ruchomości, oraz ruchomości obojczyka zwiększa ona zakres ruchomości stawu ramiennego. W przypadkach niewydolności mięśni zębatych lub ich porażenia brzeg wewnętrzny łopatki może odstawać od klatki piersiowej przypominając wyglądem skrzydło. Bark tenisisty, bark pływaka, bark rzucającego piłkę czy też najczęściej zespół bolesnego barku to synonimy określające chorobę objawiającą się bólem w obrębie barku, początkowo tylko w czasie wykonywania określonych ruchów (najczęściej charakterystycznych dla ćwiczeń fizycznych związanych z unoszeniem kończyny górnej powyżej poziomu barku), a w fazie późniejszej przy każdym ruchu nawet przy powitaniu. Zazwyczaj odpychanie przedmiotów jest bardziej bolesne niż ich przyciąganie. Dolegliwości wywołane są ostrym uszkodzeniem (np. w wyniku urazu) lub zapaleniem (najczęściej w wyniku przewlekłych przeciążeń) drobnych mięśni i ścięgien tzw. Pierścienia rotatorów, których zadaniem jest utrzymywanie prawidłowej pozycji głowy kości ramiennej w panewce łopatki, podczas ruchów w stawie ramiennym. Uszkodzenia te wymagają przede wszystkim odpoczynku (bywa, że koniecznym jest unieruchomienie w specjalnej ortezie), a w późniejszym okresie wzmocnienia przy pomocy specjalnych ćwiczeń. Dodatkowo stosuje się leki z grupy niesterydowych przeciwzapalnych, a w rzadkich przypadkach miejscowe blokady. W sytuacjach, kiedy doszło do poważnych uszkodzeń w wyniku urazu konieczne jest często leczenie operacyjne.







Zobacz również, zioła BARK:




Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.