ANTYGENY GRUPOWE KRWI

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


ANTYGENY GRUPOWE KRWI

uwarunkowane genetycznie polisacharydy wchodzące w skład błon komórkowych czerwonych ciałek krwi. Wykryto ich kilkadziesiąt i zakwalifikowano do ponad 20 układów grupowych. Tak duża różnorodność antygenowa erytrocytów niemalże uniemożliwia znalezienie identycznych antygenowo komórek, a tym samym praktycznie w każdym przypadku przetoczenia krwi lub masy erytrocytarnej naraża biorcę na immunizację mogącą zakończyć się zniszczeniem krwinek dawcy (hemoliza wewnątrznaczyniowa) przy udziale wytworzonych w tym procesie przeciwciał (konflikt serologiczny, próba krzyżowa). W praktyce znaczenie mają antygeny silne z tzw. głównych grup krwi (ABO, Rh). Antygeny pozostałych układów grupowych mogą wyzwalać rekcje immunologicznego słabszej sile i dopiero w wyniku wielokrotnych przetoczeń. Układ ABO zależny jest od 2 genów: jednego powodującego syntezę-substancji podstawowej H i drugiego powodującego jej przejście w antygen A lub B (grupa krwi A lub B). W przypadku współistnienia w drugim genie dwóch różnych alleli (A i B) substancja H zamienia się na antygeny A i B (grupa AB). Gdy brak jest drugiego genu pozostaje tylko substancja H (grupa 0). W wyjątkowych sytuacjach braku genu kodującego substancję H, nawet przy obecności genów A lub B nie dochodzi do syntezy antygenów A, B czy substancji H (grupa krwi Bombay). Wśród antygenów A wyróżnia się 2 podgrupy: częstszy A, (80%) i rzadszy A,. Substancje grupowe A,B,H znajdują się na wszystkich komórkach organizmu poza komórkami nerwowymi, a także w płynach ustrojowych poza ptynem mózgowo-rdzeniowym. Osoby, u których stwierdza się obecność substancji grupowych w wydzielinach np. w ślinie nazywa się wydzielaczami (ok. 80%). Drugim najsilniejszym antygenowo układem jest dziedziczny układ Rh. Obejmuje on ponad 40 antygenów występujących tylko na erytrocytach, ale praktyczne znaczenie ma 5 z nich. Są to antygeny D, E, e, C i c. Określa się je rutynowo w celu określenia grupy krwi. Największą siłę antygenową ma antygen D występujący u 85% populacji. Osoby po-siadające erytrocyty D dodatnie określane są jako Rh-dodatnie, zaś D ujemne jako Rh-ujemne. Spośród innych układów grupowych większe znaczenie ma antygen S. Z układu MNSs I U, Kell z układu Kell oraz z układu Kidd. Przeciwciała przeciw tym antygenom w rzadkich przypadkach powodują ciężkie odczyny poprzetoczeniowe. Blisko 85% białych europejczyków ma krew typu Rh-dodatnią (Rh + ). Pozostała część ma krew typu Rh-ujemną (Rh-), znaczy to, że na powierzchni ich krwinek czerwonych nie występuje antygen D. Wytwarzanie przeciwciał przeciwko antygenowi D (przeciwciała anty-D), może zostać u tych osób wywołane, jeśli ich krew zetknie się z krwią posiadającą antygen D (Rh+). Niezgodność w zakresie antygenów Rh jest najważniejsza w kontekście konfliktu serologicznego między matką i płodem.





Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.