ŻOŁĄDEK

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z


ŻOŁĄDEK

najobszerniejsza część przewodu pokarmowego, jego kształt jest bardzo zmienny, w pozycji pionowej przybiera kształt haka. Wielkość żołądka jest również bardzo zmienna - średnio wypełniony żołądek ok. 1500 ml pojemności. W żołądku wyróżnia się ścianę przednią i tylną oraz krzywiznę większą i mniejszą. Wpust żołądka - otwór początkowy łączy się z końcem przełyku, natomiast otwór końcowy - odźwiernik, z początkiem jelita cienkiego. W żołądku wydziela się 4 części: wpustową, dno, trzon i odźwiernikową. Na wewnętrznej stronie ściany żołądka części odźwiernikowej odpowiada zastawka odźwiernika, powstała przez wpuklenie mięśnia - zwieracza odźwiernika. Ściana żołądka zbudowana jest z wielu warstw i ma grubość ok. 2-3 mm. Od wewnątrz tworzą ją: błona śluzowa, błona mięśniowa i błona surowicza. Błona śluzowa tworzy wysokie fałdy żołądkowe, drobniejsze pólka żołądkowe i małe pofałdowania fałdy kosmkowate. Taka budowa błony śluzowej ma na celu skierowanie pokarmu w stronę ujścia odźwiernikowego i dalej dwunastnicy oraz powiększenie powierzchni wchłaniającej. Błona mięśniowa składa się z trzech warstw włókien mięśniowych warstwy podłużnej, okrężnej i skośnej. Synchroniczne skurcze poszczególnych włókien powodują powstanie ruchów perystaltycznych, które mieszają spożyty pokarm, a następnie kierują go do odźwiernika. Błona surowicza żołądka stanowi otrzewną trzewną i jest ściśle zrośnięta z błoną mięśniową. Czynność żołądka można podzielić na mechaniczną i chemiczną. Mechaniczna polega na gromadzeniu pobranego pożywienia i dzięki ruchom perystaltycznym dokładnym wymieszaniu go z substancjami trawiącymi. W żołądku wydzielany jest sok żołądkowy o kwaśnym odczynie, zawierając)' pepsynę i inne enzymy trawienne. Nadkwaśność żołądkowa to zwiększona zawartość kwasu solnego w soku żołądkowym, jest podstawowym objawem choroby wrzodowej dwunastnicy. Niedokwaśność żołądka to zaburzenie zdolności żołądka do wytwarzania kwasu solnego zarówno w warunkach podstawowych (fizjologicznych), jak i po maksymalnym pobudzeniu wydzielniczym przez podanie podskórnie lub dożylnie chlorowodorku histaminy lub pentagastryny. O bezsoczności żołądkowej mówi się, gdy sok żołądkowy nie zawiera ani kwasu solnego, ani pepsyny. Zaburzenia te są następstwem zaniku błony śluzowej żołądka, zmniejszenia powierzchni żołądka (stan po resekcji), przewlekłych zmian zapalnych błony śluzowej żołądka prowadzących do ograniczenia liczby komórek okładzinowych, w przewlekłym alkoholizmie, nadczynności tarczycy, zapaleniu nerek, chorobach pasożytniczych. Przyjmuje się, że wydzielanie kwasu solnego poniżej 10 mEq/h wskazuje na niedokwaśność. Objawy choroby są niecharakterystyczne. Może wystąpić niestrawność, biegunka, bóle w nadbrzuszu, utrata apetytu. Rokowanie zależy od choroby, której objawom towarzyszy bezkwaśność. Następstwem bezkwaśności może być upośledzenie wchłaniania żelaza, niedobory witaminy C i kwasu foliowego. Leczenie polega na uzupełnianiu niedoborów pepsyny i podawaniu rozcieńczonego kwasu solnego. W celu poprawienia apetytu można stosować również kwas glutaminowy. Stosowanie kortykosterydów wpływa na wydzielanie przez błonę śluzową żołądka kwasu solnego, a także stymuluje jej regenerację.





Zobacz również, zioła ŻOŁĄDEK:




Strona niezależnego Dystrybutora nie jest własnością firmy Akuna Polska Sp. z o.o., która nie
ponosi odpowiedzialności za informacje na niej podane.